غزل کویری

   عين(ع).......   

در آغاز کلمه نبود

حرف بود

همه چیز از عین شروع شد

" اشتباه نکنید !! عشق را نمی گویم"

تا به یاد دارم عید بود و عاشورا

پا به پای سبزه ها قد کشیدیم و

با لباس مشکی

بوسه را پای عید و

گریه را گردن عاشورا

گذاشتیم و گذشتیم

                      از هر سال

                                      هر دیدار

                                                      هر نگاه

و حالا با تکرار هر عین

به عبور می اندیشم از

                                 شقیقه های سپید...

   آن چشمها.......   

آن چشمها که شعله به هستی کشید،نیست

سهراب در کمین ام و گردآفرید ،نیست

این شعله ها که در شریانم مطنطن است

حتی شبیه قصه دیو سپید، نیست

برهودم از درون و به تاوان آن نگاه

می سوزم عاشقانه و مرگ ام بعید ،نیست

آتش پرست گشتم و از دوزخ ام چه باک

اما به کفر هم به گمانم امید ،نیست

بی تاب روی آن مه قاف آشیانه ام

دیوانه ام که طعنه به حالم مفید ،نیست

هیزم بیاورید و خدا را صدا کنید

آتش به پا کنید که محشر بعید نیست

حتما می آید آن که تماشا کند مرا

این قصه سالهاست که دیگر جدید نیست.

   درد دل با او........   

همیشه آمده ام

با دستهایی سپید

بی صدا  ، در پی ردی از کبوتر ها

نگاهم کن !!!

با دستانی سبز

آمده ام باز

با نیاز

بی صدا و هیاهو

                    در رکاب یک آهو.......